• DE CONTROLE LOS

    24 februari 2020

    Laatst ging ik met de kinderen tijdens de tekenles na school expressief tekenen met krijt. Ze mochten hun frustratie en woede er lekker uitgooien. Het mocht gewoon lelijk zijn. Hard krassen en vooral ongecontroleerd.
    De meeste kinderen gingen ook volledig los en genoten er zichtbaar van.
    Maar 1 meisje -de meest serieuze en tevens getalenteerde leerling- kon maar niet beginnen. En toen ze eenmaal een krijtje pakte, begon ze netjes wat te krabbelen. Ze moest heel erg nadenken hoe ze dat ging doen en wat ze zou maken. Toen ik haar vroeg gewoon het krijtje te laten bewegen over het papier zag ik dat dat voor haar een enorme drempel was. Ze wilde duidelijk geen lelijke tekening maken en ze vond het moeilijk om 'gewoon maar wat te doen' zonder dat het iets voorstelde. En zonder van te voren na te denken.
    Na haar wat meer aan te moedigen kwam ze wat meer in beweging. Het werd bij haar geen woede uitbarsting, maar een netjes dansende beweging. Natuurlijk ook goed.

    Ik herkende daar iets van bij mezelf van vroeger. Dat ik jarenlang altijd iets harmonieus en moois moest maken. Deels ook omdat ik mijn geld verdien met mijn schilderijen en altijd vond dat je dan iets 'moois' en harmonieus aan de muur zou moeten hebben.
    Maar sinds kort geniet ik er meer en meer van om gewoon lekker te rommelen en om nog meer de controle los te laten. Ik ben meer met acrylverf aan het schilderen in plaats van olieverf. Hierdoor kan het ook wat rommeliger. Ik schilder ook graag met mijn handen en vingers. En in zekere zin heeft dit ongecontroleerde en rommelige werken ook een harmonie. Er ontstaan nieuwe kleuren en ik voel in de abstracte kleur expressies dat het creatieve kind in mij wordt aangesproken.

    Kunst heeft zoveel verschillende kanten! Momenteel gaat er weer een nieuwe wereld voor me open.
    Hoe meer ik de controle los kan laten, hoe meer ik me kan laten verrassen.

    Wil je dit ook ervaren? Kom een keer schilderen of tekenen vanuit je gevoel bij Kleurenpad! 
    Naast de teken-en schilderlessen geef ik ook individuele sessies.

    www.kleurenpad.nl 

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 13 keer bekeken

  • De kunst van maar wat doen en het serieus nemen

    11 februari 2020

    Wat ik zo leuk vind aan het lesgeven van expressief, impulsief of intuïtief schilderen, is kijken hoe mensen te werk gaan als ze gaan schilderen. Dat gebeurt namelijk heel gefocust. Het lijkt alsof ze precies weten wat ze moeten doen. Maar werkelijk, ze hebben geen idee wat ze aan het doen zijn, wat het gaat worden en wat voor idee erbij zit. En toch was iedereen tijdens de les in volle focus en beweging bezig met iets. Er was geen plan of idee van te voren. Ze deden maar wat. En toch gingen ze daar in volle overgave in. Want ergens voelden ze dat het goed was. En er was nieuwsgierigheid. Nieuwsgierigheid naar het proces en wat er geschilderd wilde worden.
    Voor mij ook een goed teken, want dat betekent dat iedereen het ook serieus nam wat ze deden. Lachend serieus dan. Want het gaat vooral om het proces van spelen en weer kind kunnen zijn.
    Lekker met de vingers in de verf en spelen met kleuren.
    Weten wanneer je nog door kan gaan en wanneer je moet stoppen. Dingen uitproberen. Wat werk wel en wat niet.
    Natuurlijk wordt het 'iets'. Want je gaat toch in dat proces kijken naar hoe het voor je gevoel 'klopt'. Maar hoe kun je dat waarvan je nog niet weet wat het is of wat het gaat worden nu serieus gaan nemen? Het is nog niet tastbaar.
    Dat doen we omdat wij onszelf ruimte geven om er te zijn en we nemen dan toch dat kind in ons serieus. En dat is zo bevrijdend en leerzaam en gewoon leuk! 

     

    Wil jij ook lekker met de vingers in de verf of dit ervaren?
    Of wil jij liever intuïtief tekenen met pastelkrijt?
    Ik ga een vaste groep beginnen op de dinsdagen en zo'n 2x per maand op de vrijdagen van half 11 tot half 1.
    Ook ben ik altijd beschikbaar voor een privé les of sessie of als je zelf op een andere dag met een klein groepje wil langskomen op afspraak.
    Ik geef een privé kennismakingslesje van een uur voor de helft van de prijs de komende tijd, dan kun je kijken of het iets voor je is.

    Ben je geïnteresseerd of heb je vragen, stuur me een mailtje!
    info@kleurenpad.nl of kijk op Kleurenpad

    Bij voldoende animo begin ik met de lessen op de dinsdag! 
    En dan kijken we samen naar wat je zou willen leren en met wat voor materiaal.
     

    Lees meer >> | 0 Reacties | 9 keer bekeken

  • De Gevangenis

    16 januari 2020

    Laatst gaf ik weer mijn (intuïtieve) tekenles op een school. Toen de kinderen het lokaal binnen kwamen lopen zagen ze er al wat vermoeid uit, ondanks dat ze net kerstvakantie hadden gehad. Ze vonden dat ze veels te vroeg moesten opstaan en dat de vakantie veels te kort geduurd had.
    Ik was het volledig met ze eens.
    Ik liet ze eerst maar 5 minuutjes lekker uitklagen voordat we met het tekenen begonnen.
    Maar terwijl ze hun verhaal deden, riep één van de uit dat hij het nu echt zeker wist: school is een gevangenis.
    Hij had de kenmerken van een gevangenis opgezocht en op een rij gezet. En de kenmerken van school zoals hij dat ervoer en hij was tot de conclusie gekomen dat hij op een gevangenis zat in plaats van een school. Hij voelde zich als 10 jarige net een slaaf. Hij verdiende niet eens geld met al dat werk! Hij mocht niet in de ochtend naar de wc als hij moest; dat mocht alleen in de pauze. Hij kon niet eens beslissen over zijn eigen fysieke behoeften! En hij somde nog een hele lijst aan dingen op die wel of niet mochten. En hij vond dat dit niets met school en leren te maken had.

    Terwijl ik de kinderen hun verhaal liet doen, stond ik een beetje voor een soort dilemma. Want ja, ik was het volledig met ze eens. Maar ja, zij moeten voorlopig de komende jaren nog naar deze gevangenis. Wat een vooruitzicht! Ik ging niet staan liegen. Ik vond dat ze gelijk hadden. Ik vertelde dat ik ook onwijs heb geworsteld met school en dat ik maar al te blij ben dat ik er klaar mee was. En dat ik het best heftig vind om mijn eigen zoon nu ook te zien worstelen. Dat het zo'n enorme stress oplevert.
    Maar ik wilde ze ook zoveel mogelijk uitleggen dat scholen nu eenmaal ook iets moeten bedenken zodat het geen chaos wordt met al die kinderen bij elkaar. Als alle kinderen de hele tijd naar de wc moeten (misschien wel om weg te vluchten van de les) dan kunnen zij niet lesgeven.

    Ik had ze willen vertellen dat ik, nadat ik school had afgerond, een nieuw soort school wilde oprichten, of in ieder geval thuisonderwijs wilde gaan doen voor mijn zoon of hem naar een ander soort school te sturen.
    Maar de waarheid is, dat ik (nog) geen school heb opgericht of PABO heb gedaan om zelf juf te worden. In mijn eentje als alleenstaande moeder die vaak erg moe is, krijg ik het niet voor mekaar om thuisonderwijs te gaan doen. En het is mij ook niet gelukt om mijn zoon naar een ander soort school te kunnen sturen, dat wel meer bij hem zo passen. De meeste van dat soort scholen zijn particulier en onbetaalbaar. En dus onbereikbaar voor de meesten van ons.
    Ik wilde kinderen hoop kunnen geven. Ik wilde een verandering kunnen aanbrengen en het anders doen. En toch loopt het nu zoals het loopt. Ondanks mijn bewustzijn erover.
    En tegelijk voelt het toch kloppend.
    Want dingen hebben tijd nodig om te veranderen.

    Maar terugkomend op de kinderen van de tekenles.
    Ik moedigde ze aan om goed waar te nemen wat school naar hun idee en ervaring een gevangenis maakt en hoe dan naar hun idee school zou kunnen zijn. Wat zij zouden willen leren.
    Ik moedigde ze aan om zoveel mogelijk hun best te doen op school en die dingen te leren zodat zij zelf 'later' misschien een rol kunnen gaan spelen in het onderwijs. Wat voor vaardigheden zijn nu echt belangrijk om te kunnen doen wat ze willen doen.

    Uiteindelijk gingen we maar over naar de tekenles.
    Ik liet ze een landschap tekenen. En een paar kinderen tekenden een school gevangenis. Het zag eruit als school, maar de ramen hadden tralies en om het schoolplein heen was een hek waar niemand uit kon.
    Ik mocht niets vertellen tegen hun leraar hierover. Het was topgeheim. Ze schaamden zich een beetje bij het idee dat hun leraar hier achter zou komen. Bang voor straf. Maar het moest echt getekend worden. Het was een hele opluchting dat dit eruit kon. En op die tekening hadden ze een geheime uitgang gemaakt. De uitgang ging onder het schoolplein door, naar het bos. Alleen kinderen zouden die uitgang weten. De uitgang naar een plek zonder regeltjes, zonder dichte muren. Een plek met frisse lucht, ruimte en een wereld zonder geld.

    Ik was stiekem trots op ze. Omdat ze in ieder geval voelden dat ze geen slaven wilden zijn van het systeem. En dat ze -ondanks hun gevoel van gevangen zitten- toch zelf gingen nadenken. Gelukkig dachten ze zelf nog na!

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | 15 keer bekeken

  • De verschijning zoals die is

    12 december 2019

    Ons hoofd wil zo graag de dingen herkennen en een vorm of naam kunnen geven.
    Wanneer de vorm weg zou vallen, wat valt er dan nog over te zeggen?
    Zelfs in het meest abstracte zoeken we nog naar herkenning en houvast. We proberen er de meest interessante dingen van te maken. Verhalen te verzinnen. Betekenis geven. Oordelen. Plaatjes plakken. Verklaringen.
    Maar wat als er gewoon echt niets is?
    Enkel de verschijning zoals die is?
    Geen vorm, geen naam, geen identiteit, geen verklaring en geen antwoord?
    Wat als we het gewoon zien zoals het is en niet zoeken naar meer? Dat er niets achter het zichtbare is?
    Wat als we bij elke vraag geen antwoord bedenken.
    Bij elk probleem geen oplossing.
    Wat als we het allemaal gewoon laten. Dat we het gewoon niet begrijpen?
    De kleur de kleur laten zijn.
    Het gevoel gewoon het gevoel.
    En de vraag de vraag.
    Wat dan?

    Schilderproces Myrtle december 2019

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 23 keer bekeken

  • Wat kunst kan doen

    18 september 2019

    Kunst beweegt ons en wij hebben allemaal onze persoonlijke relatie met kunst.
    Iedereen op zijn manier.
    Kunst kunnen we mee naar binnen nemen en het kan ons tot diep in onze ziel 'raken'.
    We kunnen onze ziel uitdrukken in een kunstwerk, onze emotie eruit gooien via kleuren en vormen.
    We kunnen kunst maken via een innerlijk beeld, een visioen of na een meditatie.
    We kunnen iets naschilderen dat we zien in onze omgeving.
    We kunnen ons denken even aan de kant zetten en onze intuïtie vertrouwen.
    Of we zijn zelf de architect en geven vorm vanuit ideeën en plannen.
    Zoveel manieren, zoveel verschillende kunst!
    We zijn allemaal kunstenaars, ieder op zijn eigen manier.

    Kom de kunstenaar in jou ontdekken bij Kleurenpad, Myrtle's praktijk voor kunstzinnige begeleiding en kunst vanuit het gevoel!
    Je kunt zowel privé als in een klein groepje lessen volgen, of aan de slag met een persoonlijke vraag via kunstzinnige begeleiding.
    Myrtle zorgt voor een vertrouwde sfeer waarin jij de ruimte krijgt om te ontdekken, spelen, ervaren en creëren.

    info@kleurenpad.nl
    www.kleurenpad.nl

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 32 keer bekeken

  • Meditatief Schilderen

    15 september 2019

    Voordat ik zelf ga schilderen, helpt het om even rustig te gaan zitten, in dit geval voor het schilderij waar ik momenteel mee bezig ben. Ik zet muziek aan en terwijl ik zit met mijn ogen dicht focus ik op mijn ademhaling en om alles mijn lichaam te ontspannen.
    Mijn hoofdpijn verdwijnt, ik voel me niet meer moe en ik zak dieper in mijn lichaam, totdat er alleen maar ademhaling is.
    Soms komen er op dat moment allerlei beelden en kleuren in mijn innerlijke zicht. Soms voel ik de ademhaling door mijn lichaam stromen en zie ik daar beelden bij.
    Maar ik hoef er niets mee.
    Ik stem me af.
    En dan ontstaat er bij me opeens een verlangen om mee te stromen, om creatief te zijn.
    Dan ga ik schilderen. Ik open mijn ogen en zonder na te denken weet ik welke kleur ik wil pakken, waar ik ga beginnen en hoe ik te werk ga. Soms duurt het een half uurtje voordat ik er pas echt in zit. Maar als ik er eenmaal in zit, dan ga ik er ook helemaal in op.
    Dan is er geen eindresultaat. Er is enkel een proces. Welke kleuren waar, klopt het gevoel dat ik op doek zet? Stroomt het zoals ik het voel stromen?

    Wanneer ik ga afronden stromen de kleuren vaak nog lang na in mijn innerlijk. Ik voel en zie met mijn ogen dicht nog steeds de kleuren.
    Het is alsof ik daarna nog verder kan mediteren op wat ik heb geschilderd.
    Ook al is het beeld nog niet af.
    Het leeft al in de energie.
     

    WIL JE DIT OOK ERVAREN?
    Ik geef in mijn praktijk Kleurenpad in Scheveningen sessies, schilderlessen en workshops waarbij ik me richt op het tekenen en schilderen vanuit het gevoel. Het gaat vooral om het proces. Jouw innerlijke proces.
    Je mag zakken naar je gevoel en bij jezelf komen via de kunst.
    Neem contact met me op bij interesse.


    info@kleurenpad.nl

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 31 keer bekeken

  • Weer als een kind durven zijn

    15 september 2019

    Laatst haalde ik mijn zoon op na school en was hij helemaal van slag. Ze mochten een tekening maken over de vakantie en hij tekende de boot waarmee hij naar Schotland was gegaan. Volgens hem zei de juf dat hij het helemaal verkeerd had gedaan. Hij wilde niet meer tekenen en het ook niet meer proberen. De dag erna kwam ik in zijn klas en zag ik zijn tekening hangen aan de muur. Ik zag niet wat er nu verkeerd aan was. Er stond deze dag een andere juf voor de klas dan de dag ervoor. En die had er niets over gezegd.

    Mijn zoon is net 6 jaar. Ik weet (nog) niet of hij mijn passie voor tekenen en schilderen ook heeft, maar momenteel kan hij meer zijn creativiteit kwijt in andere dingen. Hij wil eigenlijk bijna nooit tekenen of schilderen thuis. Grotendeels omdat hij vindt dat hij nog niet zoveel kan tekenen. Zo tekent hij al 2 jaar hetzelfde poppetje (waar ik nog steeds erg van geniet). Maar wat ik zag gebeuren bij hem, is denk ik bij veel andere mensen gebeurd. Hij stopte met tekenen omdat hij dacht dat hij het verkeerd deed en het niet kon. Mijn zoon is best gevoelig voor kritiek, waarvan het meeste enkel in zijn hoofd zit en niet door iemand daadwerkelijk aan hem verteld is. Hij vat dingen snel op als kritiek. Dus in deze situatie had de juf misschien helemaal niet per se gezegd dat hij iets verkeerd deed. Maar het zat wel in zijn hoofd.

    Helaas gebeurt het in veel gevallen vaak wel dat kinderen op school zich moeten houden aan de schilder- of tekenopdracht. Dat ze netjes moeten kunnen tekenen, binnen de lijntjes, mooi kunnen inkleuren en dat alles op zijn plek moet staan. En als ze dat niet doen, dan is het ‘fout’ of ‘niet goed’. Net als rekenen en taal worden kinderen op tekenen beoordeeld met een cijfer, wat betekent dat iets wel of niet goed is. (Ik spreek hier overigens nu over mijn ervaring binnen het reguliere onderwijs). Maar hier ontstaat eigenlijk al een oordeel op het tekenen.

    En na al die oordelen ontwikkelt zich een hoop kritiek in het hoofd. Over hoe je zou moeten tekenen en schilderen. En een heleboel kinderen (en later volwassenen) hebben geconcludeerd dat daarom tekenen en schilderen niets voor hun is: ze kunnen het niet en ze doen het niet goed. Want ze kunnen geen echte boom tekenen, want ze kunnen niet het portret natekenen dat lijkt of kunnen niet dat landschap dat ze in hun hoofd hadden namaken. Ze weten niet hoe en het is te moeilijk. En dus kunnen ze het niet.

    Zo zonde. Want voor mij heeft kunst niets met moeilijk, met goed of fout of met kunnen te maken. Sterker nog, het heeft nauwelijks met denken te maken.

    Vandaag zag ik dat weer erg mooi terugkomen toen ik een sessie mocht geven aan een vrouw die voor het eerst bij me kwam. Ze was eigenlijk als kind en jonge vrouw al creatief, maar door de jaren heen kwam ze niet meer toe aan tekenen en schilderen. Na jaren haar gevoel te hebben weggestopt, met zeer pijnlijke gevolgen daarvan, is ze nu zo dapper om wel haar gevoel te gaan onderzoeken en hiermee aan de slag te gaan. Daarom wilde ze graag bij mij iets nieuws gaan leren op het creatieve vlak en meer vanuit haar gevoel te gaan tekenen.

    Ik legde kort uit wat we gingen doen (intuïtief tekenen met pastelkrijt) en na een korte meditatie mocht ze beginnen met een kleur te pakken en over het papier te gaan bewegen met die kleur. Dit was erg nieuw voor haar (en ik denk voor velen): ze had geen idee wat ze ging doen en wat het ging worden. Ze deed maar wat. “Heel goed!”, moedigde ik haar aan. “Blijf daar, bij het niet weten en maar wat doen”. Ze vond het wel interessant. Een tweede kleur kwam erbij en ze begon het papier op te vullen met vormen en kleuren waarvan ze geen idee had wat het moest voorstellen.

    “Wel gek”, merkte ze op, “want ik vind het eigenlijk een beetje griezelig. Mijn hoofd weet niet wat er gaat gebeuren en ik heb geen idee wat ik doe en wat het moet voorstellen. En tegelijkertijd wordt mijn hoofd als het ware aan de kant gezet en zit ik maar wat te wrijven met mijn vingers in de kleur en wat met dat krijtje te kleuren als een kind. En dat is het enige waar ik nu aan denk. Dat is echt nieuw voor mij!”

    Ja, eigenlijk heel gek, want ons hoofd is zo gewend om constant allerlei gedachten, oordelen en plannen te maken. Ons hoofd is constant bezig. Maar wat er bij haar gebeurde, was dat ze weer een kind werd en ze zakte naar het doen en ervaren. Ze ging weer lekker wat kleuren, wat frummelen met het krijtje, uitwrijven, uitproberen, genieten van dat wat er opeens tevoorschijn kwam. En ze verwonderede er zich oprecht over wat ze uiteindelijk had gemaakt. Ze had nooit gedacht dat zoiets uit haar zou komen.

    “Dit heb ik nog nooit ervaren! Normaal moet ik iets kunnen natekenen en moet het iets voorstellen, maar ik vind dit eigenlijk erg leuk! Zelfs dat gedeelte wat ik minder mooi vind, klopt gewoon bij de rest. Net als dat ik soms die knoop in mijn buik voel, maar de rest van mij is ok!”

    Ik zag opeens die stoere vrouw voor me een twinkel in haar ogen krijgen van een kind van 6. Ze mocht weer kind zijn en spelen. En ze deed het echt fantastisch! Ik moest toen ook aan mijn zoon denken. Die ook gewoon nog wil spelen, maar nu al te maken heeft met (zelf)kritiek.

    Toen ik aan mijn zoon vertelde dat je het nooit verkeerd kan doen met kunst, keek hij me verbaasd aan. “Het is wat jij tekent en niemand anders”, legde ik uit. “Hoe kun je dat nou verkeerd doen?”

    Ik zeg altijd: we hebben ook allemaal een eigen handschrift waarmee we schrijven. Niet iedereens handschrift is even goed te lezen, maar het is ons unieke handschrift. En zo is dat ook in de kunst. Het kan niet verkeerd zijn, want het is ons authentieke handschrift. We kunnen enkel aangemoedigd worden om het meer ‘leesbaar’ te gaan maken voor anderen.

    Want dat is wat een Picasso een Picasso maakt, een Mondriaan een Mondriaan en een van Gogh een van Gogh. Zij hebben hun unieke handschrift ontdekt en ontwikkeld. Dat werd ook niet meteen gewaardeerd, zeker in hun tijd! Maar nu zien we hoe waardevol dit is.

    Wat als we niet worden beoordeeld op onze manier van tekenen?
    Wat als we alleen maar worden aangemoedigd om dat wat er in ons leeft naar buiten te brengen via kunst (of op andere manieren)?
    En dat het er mag zijn?
    Wat zou dat met ons zelfbeeld doen? En met ons gevoel?
    Dat ook het lelijke of het minder mooie er mag zijn?
    Dat jouw belevingswereld misschien anders is dan die van een ander?
    Maar dat dit wel jouw beeld is?
    Wat als we de kunst als een soort taal van je gevoel gaan zien in plaats van iets dat je net zo moet kunnen als rekenen en schrijven?
    Een taal van het onbewuste? Een taal zonder woorden.
    Een taal die de waarheid spreekt?

    Waar we als kind op een gegeven moment onze gevoelens moesten gaan onderdrukken en negeren, daar stopten we met kind zijn. We hielden op met onze spontaniteit. We moesten ons aanpassen aan de massa, aan het systeem, aan het grote idee waarin we allemaal moeten leven. We durfden niet meer te spelen. We stopten met werkelijk vrij te zijn. We stopten met onszelf te zijn.

    Maar we zijn het nooit verloren. Vandaag nog kan jij weer kind zijn en verder gaan met spelen. Misschien lukt dat niet in één keer, maar het zit er nog en het kan weer tot leven komen. Je kan nog steeds jouw taal vinden. Jouw beelden, jouw eigen handschrift. Je gevoel zal er altijd zijn, ook al had je die weggestopt. Kleuren willen geleefd en ervaren worden. Jouw taal wil spreken. Jouw gevoel wil gevoeld worden.

    Bij Kleurenpad, mijn Praktijk voor kunstzinnige begeleiding, schilderlessen vanuit het gevoel en mijn kunst, mag je weer kind zijn, ook al ben je allang volwassen of ben je al een ouder kind.

    Neem contact op als je geïnsereerd bent om dit ook te ervaren: wat jouw kleuren zijn, wat er gevoeld en gezien wil worden. Wat jouw taal zonder woorden is.

    info@kleurenpad.nl
    www.kleurenpad.nl

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 55 keer bekeken

  • (Alleenstaand) Moederschap en Kunstenaarschap

    3 januari 2019

    Ik heb mijn (5 jarige) zoontje net opgehaald van school. Het is een regenachtige dag en omdat we verder niet naar buiten kunnen wil hij achter een film. Prima denk ik, dan kan ik even verder schilderen aan mijn opdracht. Ik hoor een tijd niets van hem en eindelijk voel ik die creatieve  stroom komen waarop ik al die tijd gewacht heb. Eindelijk weer eens een moment waar ik zo lang op wachtte, waar de verf vanzelf zijn weg laat zien. Waarin mijn hoofd stil wordt en ik zie waar het naartoe gaat. Ik jubel van binnen: ja dit is het! Alsof ik al die tijd wist dat dit het ging worden, maar de weg erheen was nog even een raadsel. Ik ben op dreef. En dan… begint mijn zoontje tegen me te praten en dingen van me te vragen.
    Ik moet wel antwoorden, want ik ben zijn mama. En hij gaat anders elke minuut door totdat hij mijn aandacht heeft. Ik haal zijn limonade en boterham en vraag hem om nog heel eventjes die film af te kijken, want mama moet iets afmaken. Waarom ook nu, denk ik. Ik was gister de hele vrij van hem om te kunnen schilderen! Maar toen was het er niet, die stroom. En nu wel! Waarom?! Helaas is het moment alweer weg, want mijn zoontje voelt zich in de steek gelaten en door die druk durf ik ook mijn kwast niet meer op het doek te laten gaan. Hopelijk morgen weer een moment. Ik ga maar het avondeten maken. En oja, de was moest ik nog ophangen en de afwas moet nog gedaan worden… terug naar het andere leven, als mama.

    Kunstenaarschap en moederschap… beiden een hele grote uitdaging. Vooral die 2 samen.
    Kunstenaar zijn is op zich al een grote uitdaging. Niet zozeer de inspiratie vinden of die tot je beschikking hebben (bij mij is er altijd wel inspiratie beschikbaar), maar vooral om er helemaal van rond te komen en jezelf zichtbaar maken is spannend. Om de tijd en moeite die je erin stopt ook te kunnen terugverdienen om van te leven. Daarnaast leven we in een hectische tijd en is er een overvloed aan prikkels. Er wordt veel van je gevraagd. Je hebt snel te veel aan je hoofd, dingen die gedaan moeten worden, dingen waar je aan moet voldoen. Je moet opvallen, wil je gezien worden. Anders kun je het wel vergeten. En dat kan je behoorlijk onder druk zetten, wat soms iets kan doen met je inspiratie.

    En toch heeft de kunst mij al die jaren nooit tegengehouden. Als jonge twintiger verkocht ik mijn schilderijen al en gaf ik workshops in intuïtief tekenen. Sinds 3 jaar begin ik steeds serieuzer te verkopen en werk ik ook meer in opdracht.
    Ik heb mijn hele leven al een duidelijke voorkeur gehad voor het tekenen en schilderen. Maar het begon ruim 10 jaar geleden toen ik mijn intuïtieve stijl plots ontdekte en me daarop begon te vertrouwen. Ik heb geen kunstacademie gedaan. Wel een kunstzinnige opleiding die mij de juiste richting heeft gewezen. Namelijk meer vanuit mijn gevoel te werken en de helende kant van kunst als uitgangspunt te nemen. En later ontdekte al doende ik dat ik olieverf het geschikte medium vond om vorm te geven aan mijn creaties.
    De kunst heeft mij nieuwe mogelijkheden laten zien en gaf mij nieuwe opties. Het liet zien wat er in mij leefde en wie ik nog meer ben. En het veranderde steeds van vorm door de jaren heen.

    Maar sinds ik moeder werd, kwam daar wel wat verandering in. Ik had in het begin geen tijd (of energie) meer om te schilderen. Ik had nauwelijks tijd om te slapen en douchen. Ik was al blij als ik gewoon mezelf kon verzorgen! Moeder zijn is soms puur een kwestie van aan je basisbehoeften kunnen voldoen. En schilderen is dan een luxe.
    Gelukkig vond ik andere methodes om mijn creativiteit te laten stromen: fotografie, schrijven, de natuur in, muziek maken en ja, zelfs huishoudelijke dingen zoals koken of mijn ruimte inrichten en opruimen.
    Soms leek de creativiteit volkomen verdwenen te zijn, door de hectiek van de dagen en dingen die er in mijn leven gebeurden. Dan kon ik niet in die creatieve stroom zijn of in ieder geval was dan een schilderij maken een te hoge drempel.

    Momenteel vind ik het ook soms moeilijk, omdat mijn inspiratie pas later op de dag op gang komt, net als ik mijn zoontje van school moet halen of als ik echt moet slapen, want de dag erna moeten we op tijd naar school. En anders kan ik weer niet wakker worden in de ochtend.
    Er wordt nu van me gevraagd meer binnen bepaalde tijden kunnen werken, terwijl ik als kunstenaar tijdloos wil zijn en mijn gevoel wil kunnen volgen.
    Daardoor doe ik soms veel langer over een werk dan dat ik vroeger deed. Vroeger schilderde ik makkelijk de hele dag en nacht door aan iets en was het daarna klaar. Dan zat ik volledig in de energie van het schilderij. En nu moet ik me er vaker van loskoppelen, waardoor het er weer mee verbinden soms heel lastig is.

    Het moederschap vraagt van mij een andere manier van werken als kunstenaar.
    Terwijl het kunstenaarschap ook weer in een heel nieuw daglicht is komen te staan door het moederschap.

    Moeder zijn is ook heel creatief. En ik heb al doende geleerd dat je van vorm kan veranderen of je vorm kan aanpassen. Het vraagt van me creatief te zijn met de mogelijkheden die ik heb. Dus ook creatief omgaan met tijd.
    Zolang ik mijn ideaal en verwachtingen kan loslaten en zolang ik de essentie maar kan blijven volgen: creatief zijn, zonder uitkomst.

    Creatief is iets dat je bent, want het is iets wat door je heen stroomt.
    Zo heb ik aan het begin van de geboorte van mijn moederschap best wel een beetje een identiteitscrisis meegemaakt. Omdat ik niet meer kon schilderen en doen wat ik eerst deed. Wie was ik dan nu? Ben ik nog wel Myrtle als ik niet meer creëer?
    Natuurlijk wel! Maar ik heb het kunstenaar-zijn wel eerst moeten loskoppelen van mijn identiteit.
    En toen zag ik dat ik een creatieve vrouw ben. Dat is iets wat door me heen stroomt, net als dat er levensenergie door me heen stroomt. En dat heeft het altijd al gedaan.
    Maar je verandert als mens ook, dus neemt de energie van tijd tot tijd een andere vorm aan.
    Ik realiseerde me dat alleen al een kind ter wereld brengen een grote daad van creatie-kracht is!
    Maar de druk van kunstenaar willen zijn en er per se mijn geld mee te verdienen heb ik losgelaten. Ik creëer wanneer dat kan. Van tijd tot tijd blijven die opdrachten wel komen en verdien ik er iets mee. Maar onder druk komt er niets.

    Ik heb daar een extra uitdaging bij, omdat ik ook mijn hele leven chronisch vermoeid en hoog gevoelig ben. Als het leven mij soms te veel wordt, dan ervaar ik duidelijke ADD symptomen. Ik heb van jongs af aan moeten leren heel erg goed naar mijn lichaam te luisteren en mezelf te accepteren zoals ik ben: ik pas nu eenmaal niet in het standaard hokje van maatschappelijke verwachtingen en ik mag een eigen weg vinden in wat wel werkt voor mij. En met die uitdaging ben ik ook nog eens een alleenstaande moeder die zelf moet rondkomen.

    Maar toch houdt dat me niet tegen. Ik barst van de inspiratie. Wat er in mij leeft is zo rijk!
    En dat wil ik vertalen naar buiten. Ik wil het laten stromen. Mijn hart stroomt soms over van inspiratie, beelden, kleuren, beweging.
    En ook al vinden mijn handen niet altijd die vrijheid om het met verf op doek te krijgen en is mijn hoofd soms niet leeg genoeg om de verf volgen met mijn handen. Het komt er echt wel uit als het eruit moet komen.

    Soms verlang ik naar die wereld waar ik onbegrensd kan zijn, waar het beeld zichzelf kan vormen en ik in overgave slechts de energie probeer te vangen van waar ik ben. Maar dan hoor ik opeens mijn zoontje tegen me praten: “mama, je moet wel voor je kind zorgen hoor!”.
    Dan realiseer ik me dat ik soms in 2 werelden leef.
    Een wereld waarin ik wakker en aanwezig moet zijn, waar ik me aan tijdschema’s moet houden en voor een ander moet zorgen.
    En een wereld waarin ik in een onbegrensde en oneindige ruimte ben van wat er gecreëerd kan worden. De wereld van mijn andere hersenhelft. Een wereld waarin ik me kan laten leiden door kleuren en sferen en die mag ontdekken. Een wereld waar ik niet in mijn hoofd zit, maar ik mijn intuïtie laat leiden naar nieuwe plekken en informatie. Een wereld die niet helemaal te verklaren is, maar hij voelt juist.

    Vanuit die onbegrensde wereld waar alles kan en waar ik oneindig kan reizen, moet ik dan opeens om 3 uur mijn kind van het schoolplein ophalen. Waar ik weet niet hoeveel tetterende kinderen rondlopen. En dan komt er een vriendje spelen. Dat is soms best wel een groot contrast. Dan beweeg ik naar een wereld waarin ik aanwezig moet zijn met wat er op dat moment is.

    Ik voel me gelukkig dat ik al die kans heb om mijn schilderijen te mogen maken.
    En ik voel me dankbaar dat de combinatie van kunstenaarschap en moederschap mij flexibel maken. Het is soms net alsof ik portalen creëer om van de ene wereld in de andere te springen. Even de grenzen van tijd kunnen vergeten en dan weer de andere kant van tijd ervaren. Een uur kan opeens een dag voelen. Een dag soms een paar minuten.

    Tijd is zo relatief en creativiteit kan zo tijdloos voelen!
    En zo is het denk ik ook nog in de wereld van het kind.
    Je vind een bepaalde stroom die je interesse vangt en je springt mee in die wereld en kijkt waar die naartoe gaat. Onbevangen laat je je leiden en ontdek je nieuwe dingen, spelenderwijs. Kleuren mengen, vormen maken, je verwonderen over iets wat ontstaat…

    Op een nieuwe manier word ik weer kind, maar dan is er als het ware een dimensie bijgekomen: nu ben ik ook moeder. Wel eentje die af en toe een reisje maakt naar een andere wereld.

    Ps: op mijn facebook pagina Verbonden Ouderschap kun je nog meer blogs van mij lezen over mijn ervaringen rondom het ouderschap.
     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 132 keer bekeken